عاشقان سرشكسته گذشتند
شرم سار ترانه هاي بي هنگام خويش
و كوچه ها
بي زمزمه ماند و صداي پا
سربازان
شكسته گذشتند خسته
بر اسبان تشريح
و لته هاي بي رنگ غروري نگون سار بر نيزه هاشان

تو را چه سود
فخر به فلك بر فروختن
هنگامي كه
هر غبار راه لعنت شده نفرين ات مي كند؟
تو را چه سود از باغ و درخت
كه با ياس ها به داس سخن گفته اي
آنجا كه قدم بر نهاده باشي
گياه
از رستن تن مي زند
چرا كه تو تقواي آب و خاك را هرگز باور نداشتي

فغان كه سرگذشت ما
سرود بي اعتقاد سربازان تو بود
كه از فتح قلعه ي روسبيان
باز مي آمدند
باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد
كه مادران سياه پوش
داغ داران زيباترين فرزندان آفتاب و باد _
هنوز از سجاده ها
سربرنگرفته اند