به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود
به ابرهای که فکرهای طویلم بودند
به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من
از فصل های خشک ؛ گذر می کردند
به دسته های کلاغان
که عطر مزرعه های شبانه را
برای من هدیه می آوردند
به مادرم که در آیینه زندگی می کرد
و شکل پیری من بود
و به زمین ؛ که شهوت تکرار من ؛ درون ملتهبش را
از تخمه های سبز می انباشت ؛ سلامی دوباره خواهم داد
می آیم ؛ می آیم ؛ می آیم
با گیسویم ؛ ادامهء بوته های زیر خاک
با چشم هایم ؛ تجربه های غلیظ تاریکی
با بوته که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار
می آیم ؛ می آیم ؛ می آیم
و آستانه پر از عشق می شود
و من در آن استانه به آن ها که دوست می دارند
و دختری که هنوز آن جا ؛
در آستانهء پر عشق ایستاده ؛ سلامی دوباره خواهم داد.